Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2018. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2018. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 listopada 2019

Recenzja KRIEGSMASCHINE - Apocalypticists

Recenzję ostatniej Mgły zacząłem od stwierdzenia, że najnowszy album bohaterów tegoż wpisu mnie rozczarował. Ot tak, dla małego porównania i żeby móc z radością powiedzieć, że M. i Darkside się zrehabilitowali. Pomiędzy kolejnymi odsłuchami "Age of Excuse" omawiane dzisiaj "Apocalypticists" nie dawało mi jednak spokoju. Coś kazało mi wracać do tej płyty - ta pochłaniająca jak czarna dziura atmosfera przyciągała mnie jak magnes. I tak w sumie teraz myślę, że muszę nieco pobić się w pierś, bo choć do doskonałości poprzedniczki trochę w tym przypadku brakuje, to i tak jest bardzo dobrze. Mimo, że wciąż chciałbym, aby panowie bardziej wyrównali proporcje "nihilistyczna atmosfera-interesujące kompozycje".



Od czasu splitu z Infernal War, Kriegsmaschine wypracowało unikalny styl grania black metalu, polegający głównie na zrewolucjonizowaniu podejścia do roli perkusji. Zamiast oparcia szkieletu kompozycji na blastach czy galopadach na podwójnej stopie, Darkside postanowił powiedzieć "takiego wała!" i udziwnić swoją grę, jak tylko się da, a zabawę rytmiką uczynić środkiem i celem zarazem. Utwory na "Apocalypticists" brną do przodu i rozwijają się dzięki stopniowemu zagęszczaniu partii bębnów, podczas gdy progresje riffów są bardzo subtelne i często wręcz niezauważalne. W kwestii gitar, jest to materiał dosyć oszczędny - zbyt wielu fajerwerków tu nie uświadczycie. Początkowo narzekałem, że to pójście na łatwiznę i zarzucenie rozwoju przez M., jednak z biegiem czasu zrozumiałem, że luźne dryfowanie po morzu dysonansów w końcowym rozrachunku dobrze współgra z szarym charakterem całości.

Bo jest to album szary, ponury, przepełniony pustką i beznadzieją. A jednocześnie na swój sposób chwytliwy, choć w żadnym wypadku nie silący się na jakiekolwiek łatwe do zapamiętania fragmenty. Po prostu gary tworzą niesamowity - nie unikajmy tego określenia - groove. Stosowane przez Darkside'a patenty w jakiś osobliwy sposób bujają. Doskonałym tego przykładem są dwie pierwsze kompozycje, najżywsze i najżwawsze spośród całego zestawu. Lecz ta perkusja potrafi także wrzucić słuchacza w głęboki trans, stan odosobnienia, powoli zanurzając go w smolistej otchłani, tak jak ma to miejsce w następnym "Lost in Liminal", w którym znacznie zwalniają obroty. Końcówka tego utworu jest kwintesencją tego, jak budowane jest napięcie na tym albumie - poprzez intensyfikację poszczególnych części składowych. Nieco dynamiczniejszy jest kawałek tytułowy, z charakterystyczną plemienną jazdą na bębnach(podczas tego fragmentu zawsze dewastuję łapami wyimaginowany zestaw perkusyjny...) i rytualnymi zawodzeniami na pierwszym planie. Wyróżnić muszę koniecznie także jedyne w pełnym tego słowa znaczeniu przyspieszenie na płycie w drugiej minucie "The Other Death", gdzie chłopaki w końcu dorzucają trochę do pieca, zamiast łamańców jest proste tłuczenie w werbel w standardowym rytmie, a atmosfera staje się naprawdę jadowita. Duża w tym zasługa wokalu Mikołaja, który brzmi, jakby się nieźle wkurwił. Ale potem znowu jest zjazd w mrok, w obślizgłe, sączące się niczym trucizna pasaże, robi się duszno jak skurwysyn i powoli się wszystko rozpływa w nihilistycznym zatraceniu. 

I naprawdę ciężko o tym pisać w oderwaniu od partii perkusji właśnie, bo to one definiują kształt, kierunek i ostateczny wydźwięk tych kompozycji. Cała reszta jest - jakby nie patrzeć - jedynie(i aż) niezbędnym tłem. Mamy tu po prostu do czynienia z odwróceniem tradycyjnego schematu.

Muszę przyznać, że musiało upłynąć naprawdę sporo czasu, zanim zaakceptowałem naturę tej płyty. Nadal uważam, że końcowe momenty trochę się już wleką, a piłowanie jednej struny przez parę minut to nie "umiejętne kreowanie atmosfery", tylko zwyczajne nużenie, ale generalnie udało mi się w końcu wsiąknąć w "Apocalypticists". Tak jak na początku wspomniałem - jest w tym jakiś pierwiastek, który powoduje nieustanną chęć zbadania tego potwora jeszcze raz, może w próbie znalezienia jakiegoś drugiego dna. Ja tego drugiego dna nie znalazłem, album ten nie wywrócił mojego światopoglądu na drugą stronę, ale jest to bardzo dobra rzecz, jeśli ktoś pragnie zaciągnąć się oparami Ciemnej Strony Mocy. 

czwartek, 3 października 2019

Recenzja PRIMORDIAL - Exile Amongst the Ruins


PRIMORDIAL – Exile Amongst the Ruins

Dziesiąta płyta Irlandczyków z Primordial podobno rodziła się w bólach. To przynajmniej podkreślał Alan Nemtheanga(wokal) w wywiadach. Mówił, że nagrania były męczące, atmosfera też taka jakoś nie do końca. Cóż, chciałbym mu wierzyć, ale jak, gdy słyszę taki materiał jak „Exile Amongst the Ruins”? Utwory tak świeże, żywiołowe i pełne pasji? Pozostaje mi tylko zastanawiać się, jak potężną bestią byłaby ta płyta, gdyby była nagrywana w „normalnych” warunkach...


Od czasów ikonicznej – dla zespołu, jak i szeroko pojętego gatunku pogrobowców Bathory – „To the Nameless Dead”, wszyscy mniej więcej wiemy, czego spodziewać się po Primordial. Panowie są już na takim etapie kariery, że doskonale znają siebie i swój styl. Wiedzą chyba też, że nikt od nich rewolucji nie oczekuje i nie pragnie. Nagrywają po prostu kolejne płyty na wypracowaną przez lata modłę. Nie jest to odtwórcze odcinanie biletów, broń Boże! Każdy następny album, poprzez zmianę proporcji w składnikach pod tytułem black/pagan/heavy/doom/folk i chuj jeden wie co jeszcze(bo na muzykę Primordial składa się cała gama zróżnicowanych elementów, stąd też takie trudności z zaklasyfikowaniem ich do jakiegoś gatunku...), zyskuje indywidualny sznyt i charakter. Tak było z „Redemtpion at the Puritan’s Hand”, tak było i na przedostatnim „Where Greater Men Have Fallen”. Pokusiłbym się o stwierdzenie, że wraz z wydaniem „Exile...” Alan i spółka wzbogacili się o najbardziej zróżnicowaną płytę w swojej dyskografii. I wyraźnie – w jakiś tam sposób – odświeżającą formułę, która po ostatnim – skądinąd świetnym – albumie, mogłaby stać się już nieco skostniała.

Mamy więc trwające minutę intro – bicie dzwonów, przyzwoicie wprowadzające w klimat. Wchodzą bębny, chwilę potem nieśmiała, sprzężona gitara. Kilka sekund i jestem atakowany tak klasycznym, ale i równie chwytliwym heavy/doom metalowym riffem, że już czuję, jak dobrym otwieraczem będzie „Nail Their Tongues”. Panowie z Primordial mają ogromny talent do rozpoczynania swoich albumów absolutnie przezajebistymi utworami(„Gods to the Godless”, „Empire Falls”, „No Grave Deep Enough”, „Where Greater Men Have Fallen”...) i tak się stało po raz kolejny. Żywiołowy, pełen świeżości początek, niesamowicie lekki(przy czym nie w znaczeniu „miękki”!) i niewymuszony refren, gdzie w tle pobrzmiewają syntezatory/klawisze(?) rodem z Iron Maiden, by w drugiej połowie utworu przejść w kompletną, black metalową jazdę. Te akcenty pojawiają się oczywiście rzadziej, niż w pierwszych latach działalności zespołu, ale zawsze cieszy mi się morda, gdy zarzucą jakimś agresywnym momentem, bo posiadają do tego zajebisty talent. A tu mamy, proszę państwa, jakieś 4 minuty intensywnego blastowania i tremolo. Tak, to zdecydowanie najlepszy numer na płycie, który moim zdaniem należy już do ścisłej czołówki najlepszych utworów Primordial.

No to teraz odjazd w zupełnie inną stronę, ha. Kolejny kawałek, zwący się „To Hell or the Hangman”, to dla odmiany chyba najbardziej hiciarski w tradycyjnym tego słowa rozumieniu utwór zespołu! Ba, spokojnie mogę go nazwać piosenką! Kurwa, toż to w radiu mogłoby lecieć! Sprzedali się?! No niezupełnie. To dla Primordial zdecydowanie eksperyment, lecz bardzo udany i dobrze wpasowujący się w ich styl. Rzecz ta oparta jest de facto na jednym, zapętlonym riffie, na tle którego pojawiają się coraz to kolejne wariacje, motywy i solówki, całość przy akompaniamencie prostej, post-punkowej niemal perkusji. Tworzy to nieco „taneczny” charakter. Brzmi przerażająco? Pewnie tak, ale działa. Czwarty akapit, a ja nic nie wspomniałem jeszcze o wokalach? No oczywiście, że robią one ten kawałek i zresztą nie tylko ten! Nie wiem, jak ten człowiek to robi, ale po raz kolejny dostarcza on nam, słuchaczom, tak emocjonalny i pełen zaangażowania performance, kradnąc show pozostałym członkom zespołu. To jeden z niewielu zespołów metalowych, w których to instrumenty stanowią tło dla wokalisty, a nie odwrotnie – przynajmniej w moim odczuciu. Gość jest po prostu genialny, ale przecież wy – ci,którzy choć trochę słuchali Primordial – dawno już to wiecie. Tym razem operuje on jeszcze bardziej różnorodnymi barwami i tonacjami, od skrzeków i charkotów, po momentami aż heavymetalowe falsety. No i jak zwykle świetne teksty, tym razem mocno traktujące o obecnej kondycji Europy i upadku moralności – polecam zresztą wywiady, w których Alan wypowiadał się na te tematy, kawał dobrego słuchowiska.

I tak powoli dryfujemy(bo całość utrzymana jest w przeważających średnich tempach), meandrujemy po różnych konwencjach, poprzez iście snujący się, epicki i utrzymany w duchu Bathory „Where Lie the Gods”(ta końcówka to wręcz hołd złożony Quorthonowi!), melancholijny utwór tytułowy, w którym pobrzmiewają jednak i bardziej mroczne, niepokojące tony, a także najbardziej klasyczny chyba w całym zestawie „Upon Our Spiritual Deathbed”, który jest po prostu kapitalnym, sztandarowym utworem Primordial, w drugiej połowie zamieniającym się w szaleńczy galop i zwiastujący powrót do czasów „The Gathering Wilderness”. A potem czeka na nas kolejny, drugi już niestandardowy utwór. Niemal post-rockowe „Stolen Years”, najkrótsze na płycie, to bardzo osobisty i emocjonalny popis Nemtheangi, z długim build-upem do dwuminutowej konkluzji, w której wyróżniają się świetne, melodyjne gitary. Powoli dochodzimy do końca. „Sunken Lungs” to utwór o oceanach i morskich głębinach, w którym nieustannie w tle towarzyszy słuchaczom odgłos fal uderzających o brzeg, oparty na jednym patencie perkusyjnym utrzymanym w bardzo nietypowym metrum, od którego wyszedł pomysł na całość. Ależ niesamowicie by się tego słuchało, będąc na morzu. Zwieńczenie następuje w postaci „Last Call”, bardzo posępnym, ponurym utworze, w którym jeszcze bardziej niż zwykle pobrzmiewają echa twórczości Neurosis. Utrzymany w zdecydowanie ciemnych barwach, szarpiący słuchacza i wrzucający go w różne stany emocjonalne, operując na zmianę wyciszonymi, stonowanymi fragmentami, jak i tymi bardziej intensywnymi(nawiasem mówiąc – kapitalne przejścia na garach!). Rzecz ta powoli odpływa i wycisza się, zakończona dziwacznym chórem jakby duchów, wygnanych pośród ruin...

Nie jestem zwolennikiem opisywania albumów utwór po utworze, ale jak mówiłem – „Exile Amongst the Ruins” to zajebiście zróżnicowany materiał, którego poszczególne części składają się jednak na spójną, zintegrowaną całość. Pominięcie czegokolwiek byłoby tu grzechem nie do wybaczenia, chciałem też podkreślić, że każdy kawałek muzyki, jaki tu znajdziecie, wyróżnia się na tle reszty. Solidną dawką odświeżenia jest tu także i produkcja – całość brzmi mocno selektywnie, co na szczęście bardzo pasuje do muzyki. Bębny brzmią totalnie organicznie, nie są skompresowane, nie zlewają się w ścianę dźwięku, słyszę każde uderzenie w werbel, centralę czy tomy. Gitary natomiast nie mają miażdżącego brzmienia, ale nie są też totalnie suche. Panowie osiągnęli złoty środek i dopasowali brzmienie w taki sposób, aby jak najlepiej realizowało ich zamysł i konwencję. „Where Greater Men Have Fallen” brzmiało masywnie i monumentalnie, tutaj jest nieco „grzeczniej”, lecz tego wymagały kompozycje.

To widać chyba od początku recenzji, ale zdecydowanie nie podzielam poglądu, jakoby „Exile...” było spadkiem formy(a takie opinie krążą momentami po necie). To album nieco inny, w który wpuszczono masę przestrzeni i powietrza. Tak moim zdaniem musiało być, coby Primordial własnego ogona nie wpierdoliło. Nadal jest epicko, nadal krąży ta nutka bitewnej aury, to nadal potężne pieśni o minionych czasach, ale i nawiedzającym stary kontynent postępującym zepsuciu.

To album poruszający się na wielu poziomach emocjonalnych, porywający nawet za 20-30 odsłuchem, mocno zróżnicowany i nie będący jedynie odgrzaniem starych pomysłów. Czysta rekomendacja.




wtorek, 18 czerwca 2019

Recenzja CRAFT - White Noise and Black Metal

CRAFT - White Noise and Black Metal

Craft zwyczajnie kuma o co chodzi w czarnym metalu. Wiedzą, że chodzi o radykalizm, plucie jadem i rock 'n roll. Ci goście biorą na warsztat wczesno-środkowy Darkthrone, Satyricon z jedynej słusznej ery(czyli po "Rebel...") i podszywają indywidualnym sznytem, którego nie sposób pomylić tak mniej więcej od czasów dwójki. W tamtym roku w końcu rzucili następcą "Void", który niezależnie od pory roku, pogody za oknem i zawartości lodówki regularnie(no, prawie) kręci się w moim odtwarzaczu. Bo to dobre piosenki som, rzekłem. Choć momentami miałem chwile zwątpienia. 


Początki nie były łatwe. Nie pamiętam co wypuścili najpierw - albo był to otwieracz, albo "Darkness Falls", ten drugi nie napawał mnie jednak optymizmem. "Co ty pierdolisz?" - pomyślicie, no przecież wychwalam Szwedów, że sporo biorą z późnego Satyricon, a krytykuję najbardziej satyriconowaty kawałek na płycie? Jakoś tak się jednak złożyło, że odbierałem ten utwór jako coś bez mocy i zagrane na odwal. W kontekście całej płyty działa on znacznie lepiej, bo jest momentem wytchnienia po poprzednich czterech, w których dzieje się naprawdę sporo. 

No właśnie - dzieją się tu rzeczy, oj dzieją się. Posługiwanie się łatką technical bm nie jest może zbyt modne, ale tak odbieram muzykę na tym albumie. Perkusja wybija nieoczywiste rytmy, a utwory mają momentami dość progresywną strukturę. Czym byłaby jednak płyta Craft bez tej kurewskiej chwytliwości, za którą kocham ten zespół? Co najlepsze, mimo że zaprezentowane kawałki są w większości niesamowitymi bangerami, to panowie nie spuszczają z tonu ani odrobinę i nie idą na kompromisy. Co prawda produkcja jest nieco łagodna, delikatnie może brakuje jej pazura, ale w sumie jak na tę konwencję sprawdza się całkiem nieźle. 

A jak z muzyką? Mamy tu do czynienia z miksem siarczystego black metalu z nośnością black and rolla. Są wwiercające się w banię tremola, ale jest też groove, jakiego w tym zespole nie było chyba jeszcze nigdy(tytułowy!). Na najnowszym albumie Craft nie boi się też malutkich, ale wyraźnych eksperymentów, jak np. motyw w pierwszej minucie "Undone", gdzie gitara na chwilę idzie się pieprzyć - nie wiem, czy tak wyszło w studiu i postanowili to zostawić, czy zrobili to specjalnie, ale lubię tego typu smaczki. Całość utrzymana jest raczej w średnich tempach, choć zdarzają się i nagłe wybuchy wściekłości, np. w fenomenalnym "YHVH's Shadow", w którym zajeżdża moim ulubionym "Rebel Extravangza" oraz "Thorns" na kilometr. Natomiast "The Tragedy of Pointless Games" to świetny hołd dla późniejszych albumów Mayhem - dumnie kroczący w marszowym tempie na początku, z melancholijną melodią na czele, przeradzający się następnie w jadowity wyziew, by przejść do końcówki w której głowa aż sama chodzi.

Nie licząc lekkiej zadyszki, jakiej album dostaje podczas utworów 5 i 6(są dobre, ale trochę bledną w porównaniu z resztą), to jest to naprawdę kawał zajebistego black metalu. Okraszonego równie świetnymi wokalami - Noxa nie pomylicie z nikim innym. Gość ma oryginalny, wypracowany styl -wyrzygiwane przez niego frazy brzmią dość obrzydliwie i szorstko, a jednak idzie je całkowicie zrozumieć nawet bez zaglądania do bookleta. Jedyny większy problem jaki mam z "White Noise and Black Metal" to to, że dość szybko rzuca on karty na stół. Tradycyjnie - jak to z płytami wchodzącymi od pierwszego odsłuchu jak nóż w masło - może się to dość szybko osłuchać i przyznam, że tak było w moim przypadku. Jakoś po 2-3 miesiącach miałem przesyt związany z tym albumem i odstawiłem go w kąt.

Moje remedium jest takie jak w przypadku nowego Deus Mortem - słuchać, ale nie zakatować. I wtedy jest super. Ja ostatnią propozycję Craft załączam raz na 2-3 tygodnie i jest tak zwana gitara. Wam polecam to samo, bo jest to rzecz, której bardzo niedaleko do poziomu ikonicznych "Terror Propaganda" i "Fuck the Universe". A to duży komplement! 

niedziela, 26 maja 2019

Recenzja CULTES DES GHOULES - Sinister

CULTES DES GHOULES - SINISTER


"Sinister" to doskonałe potwierdzenie tezy mówiącej o tym, że dzieła odrzucające słuchacza za pierwszym razem(czy wręcz przynudzające) okazują się niesamowicie żywotne na dłuższą metę. Nie ma tu efekciarstwa, jest za to niezwykle quality songwriting, że tak się wyrażę.


Zacznijmy od tego, że płyta trwa 55 minut. I jest to moim zdaniem idealna długość jak na materiał CdG. Sprawdziło się to przy okazji "Haxan", sprawdziło się przy okazji genialnego "Henbane". Natomiast "Coven", ze względu na swoją teatralną formułę i podporządkowanie instrumentów wokół tekstów, zostało rozciągnięte do niebotycznych rozmiarów. Były tam fragmenty absolutnie wywalające z kapci, ale było też przynudzanie czy ciągnięcie jednego motywu w nieskończoność, bez jakiejkolwiek progresji. "Sinister" też potrafi zaoferować riff, który wiedzie prym dobre kilka minut. Już na samym początku jesteśmy atakowani "Children of the Moon", 7-minutowym intrem opartym w zasadzie na jednym patencie. Posępny, ciągnący się riff, ale generalnie nuda, co nie? No nie do końca. Bo tu tak pięknie się to rozwija, tak zmyślnie dodawane są do tej układanki kolejne elementy, tak mocno obudowane jest to w dodatkowe warstwy. Idzie to wszystko do przodu, po prostu. Nie stoi w miejscu. A odkrywanie tych smaczków raz za razem jest po prostu bardzo intrygujące. 

To nie jest płyta, która za pierwszym razem powie: "o, tu, słuchaj, tu jest fajny moment!". Ja oczywiście mam tu swoje faworyty, na które czekam za każdym razem gdy odpalam "Sinister", ale na zdanie sobie sprawy które to są, potrzebowałem -nastu odsłuchów. Przede wszystkim jest to rzecz dość zróżnicowana - jak na, mimo wszystko, dość sztywną formułę zespołu. No więc jest powoli sączące się intro, sabbathowskie w najlepszym tego terminu wydaniu, w którym świetny doom metalowy riff uzupełniany jest upiornym klawiszowym motywem, a następnie gitarowymi sprzężeniami przypominającymi jęki potępionych dusz. Są dwa następne kawałki, będące przedstawicielami klasycznego Cultes des Ghoules w pełnej krasie. Oba są świetne i bardzo dobrze zbudowane(panowie doskonale zdają sobie sprawę, jak ważne jest powracanie do motywu przewodniego utworu i czynią to z konsekwencją), oferując kilka wwiercających się w głowę momentów, opętane wokale Marka i jazdę bez trzymanki przez przeważającą część utworu. Mają też kolejny punkt wspólny, czyli świetną konkluzję - autentycznie ma się wrażenie, że te osiem poprzednich minut prowadziło do spektakularnego finału. Szczególnie "Woods of Power" robi mi, z tymi nasyconymi dramaturgią klawiszami, niczym kościelne organy, ale w bluźnierczym wydaniu. 

Kapitalna jest też atmosfera całości. Jak zwykle towarzyszy słuchaczowi ten bagienno-leśny klimat, trochę groteskowy, trochę przerysowany, z wiedźmią chatką gdzieś na uboczu i sabatem czarownic na Łysej Górze. Najbardziej zbliżone toto jest do "Henbane", co niezmiernie mnie cieszy - co prawda tam było nieco bardziej "fuzzy" i "vintage"(hehe), tu jest raczej "ritual". Najznamienitszym tego dowodem jest utwór czwarty, "The Serenity of Nothingness", gdzie bębny wybijają iście szamańskie rytmy, na tle których deklarowane są złowieszcze inkantacje. To dość minimalistyczny utwór, bardzo niepozorny, za pierwszym razem wręcz odrzucający, lecz wierzcie mi - to typowy "grower". Te 12 minut mija jak z bicza strzelił, by przejść do zwieńczenia w postaci "Where the Rainbow Ends", w którym mikstura zwana "heavy metalem" aż bulgocze i wycieka z tego kotła. Cudowna jest to rzecz, może nieco niespójna, może nieco zbyt nagle jeden motyw przechodzi w drugi, ale co z tego? Jeden riff goni drugi, a w środku jest w ogóle takie wspaniałe wyciszenie, w którym prym zaczyna wieść bas i jest to orgazm dla uszu. W ogóle jest to taki "wesoły" kawałek, jakkolwiek niedorzecznie brzmiałoby to w kontekście muzyki CdG; nieważne, takie mam odczucie i sprawdza się to wyśmienicie. Leci to sobie i leci, by powoli odpłynąć w świdrujące outro, będące lekką reminiscencją pierwszego utworu.

"Coven" był czysto i selektywnie brzmiącym albumem(co akurat bardzo dobrze pasowało do jego konwencji), tu jest nieco mniej czytelnie - dominuje raczej brud i pewna doza zamierzonej "niedoskonałości". Nie ma fajerwerków pod tym względem i dobrze, bo być nie musi. Natomiast jak performance poszczególnych muzyków? Jest gites majonez, że tak się wyrażę. Mark of the Devil nie szaleje AŻ TAK, jak mu się zdarzało choćby w takim "Vintage Black Magic" i tym razem nie kradnie show pozostałym - myślę jednak, że wynika to po prostu z tego konkretnego, równego podejścia do utworów, a nie z wypaleniem czy brakiem pomysłu. Standardowy, wysoki poziom.

Dajcie "Sinister" szansę. Może nie spowoduje opadnięcia szczęki, początki tej znajomości będą dość niemrawe. Szybko jednak okaże się, że płyta ta stanie się jednym z waszych lepszych kumpli. To tak jak z niektórymi ludźmi: pozornie szaraczki i przeciętni zjadacze chleba, w głębi kryjący jednak arcyciekawe osobowości. Ja spokojnie stawiam tuż za "Henbane", a obok epki z 2011 roku. Doskonała rzecz, ścisła czołówka w dyskografii, potwierdzająca kto tu rządzi na polskiej(i nie tylko) scenie bm.

wtorek, 16 kwietnia 2019

Recenzja OBLITERATION - Cenotaph Obscure


OBLITERATION – CENOTAPH OBSCURE

Gdybym miał zacząć sporządzać listę najlepszych śmierćmetalowych płyt wydanych w naszym tysiącleciu, pierwszym tytułem jaki wpadłby mi do głowy byłby zapewne wydany w 2009 roku „Nekropsalms”. Z poprawnego, dość brutalnego i prostego rzępolenia na modłę Obituary i Pestilence z okolic dwójki – którego słuchało się przyjemnie, ale kompletnie brakowało mu charakteru(mowa tu o „Perpetual Decay”) – czwórka młokosów z Norwegii przeszła do zaserwowania czegoś będącego ze trzy ligi wyżej. Walcowaty death metal czerpiący przede wszystkim z Autopsy, ale i starego Darkthrone czy Celtic Frost, z psychodelicznymi wkrętami, mięsistym basem, wokalami szaleńca i tak pięknym, staromodnym, organicznym brzmieniem, że czapki z głów. Do dzisiaj nie słyszałem lepszej próby oddania tego, co w „Mental Funeral” najlepsze i prawdopodobnie nie usłyszę. Dwójka Obliteration to album, dzięki któremu ci wbili się do panteonu najlepszych współczesnych deszczmetalowych załóg.



Wydany 4 lata później „Black Death Horizon” to rozwinięcie formuły zaprezentowanej wcześniej i moment, w którym Obliteration nie da się już pomylić z jakimkolwiek innym zespołem. Rozbudowane, transowe kompozycje, jeszcze bardziej rozhisteryzowany wokal, to wciąż jednak w pełny oldskul i 90’s worship, ale ze znacznym pierwiastkiem oryginalności i ciągłym dryfowaniem po bezkresnym morzu różnorodnych konwencji. „Nekropsalms” wciąż jest jednak bezkonkurencyjne(to chyba po prostu moja miłość do wczesnego Autopsy), choć trzeciemu pełniakowi nie mogę niczego zarzucić. Oba to ścisła czołówka takiego grania.

Dlatego nie dziwota, że na „Cenotaph Obscure” czekałem z wypiekami na mordzie. Reszta sceny przestała się liczyć, zresztą i tak dziś mało co wartego uwagi wychodzi na deathmetalowym podwórku – a na pewno nic, co osobowością przebijałoby Obliteration. Ci goście nie potrzebują wielkiej marketingowej maszyny, wypuszczają krążek, słyszy to garstka ludzi i jest okej – to nie techniczne jeżdzenie po gryfie próbujące przekroczyć Rubikon, tylko brudny wpierdol dający lepę w ryj, a nie kokieteryjnie zalecający się „och, zobacz jak szybko umiem szarpać za struny!”. Skomponowany z głową, rzecz jasna, ale nie silący się na coś, czym nie jest. Gdy wypuścili klip promujący tytułowy utwór, wiedziałem już, że będzie co najmniej dobrze – moim zdaniem dziś już jest to sztandarowy utwór Obliteration, hitonością przebijający nawet osławione „Goat Skull Crown”. Przejdźmy więc do sedna.

Powolne, marszowe intro rozpoczyna czwartego pełniaka Obliterejszyn, wprowadzając nutkę posępnej atmosfery i mogące sugerować, że panowie postanowią trochę pozamulać. Nic bardziej mylnego! Po niecałej minucie wszelkie wątpliwości zostają rozwiane. Ci goście zasuwają jak nigdy – mam poczucie, że zaraz czeka mnie zderzenie z pierdolonym pociągiem! Tytułowy otwieracz to jeden z najszybszych i najbardziej intensywnych wałków w ich karierze. Oczywiście nie brakuje monumentalnego zwolnienia w środku, ale to jedynie chwila wytchnienia – po czym dalej słuchacz zasypywany jest gradem werbla, opętanych wokali i precyzyjnych jak żyleta riffów. Właśnie, wokale – Sindre Solem to zdecydowanie „kradnie szoł” pozostałym członkom zespołu(co nie znaczy, że ci nie dają rady!), bo to, z jaką pasją wyrzyguje kolejne frazy, naprawdę robi wrażenie! Co najlepsze, jego wrzaski i ryki są tym razem bardziej zróżnicowane niż na poprzednim albumie, który pod tym względem zdawał mi się nieco monotonny. Powróciły grobowe pomruki wprost z „Nekropsalms”, które świetnie kontrastują z maniakalnymi krzykami.

Nie muszę chyba dodawać, że brzmieniowo jest to po raz kolejny ekstraklasa i po raz kolejny pozostali zostali rozstawieni po kątach? Nie ma tu nic sztucznego, żadnych triggerów, każde uderzenie w werbel czy centralkę czuję na swojej skórze, nic nie ginie w nawałnicy zautomatyzowanych blastów. Ścieżki basu zostały chyba delikatnie wyciszone w porównaniu z dwoma poprzednimi pełniakami, ale wciąż ma on swoje chwile, w których nawet przejmuje rolę gitary prowadzącej. Wszystko tu dobrze słychać, ale nie ma tu przesadnego wypolerowania dźwięku. Jest selektywnie, lecz nie plastikowo. To najważniejsze.


Otwierającemu utworowi poświęciłem sporo tekstu i nie bez powodu, bo to mój zdecydowany faworyt spośród siedmiu zaprezentowanych na „Cenotaph Obscure” kawałków. Ale może coś o pozostałych, bo bynajmniej nie są one kurwa gorsze! Po tytułowym wybrzmiewa „Tumulus of Ancient Bones”, który spokojnie nadawał by się na singla, bo to dość nośny kawał deathu na modłę „Soulside Journey” – tutaj najbardziej odczuwam echa debiutu Darkthrone. Tu swój popis daje garnkowy, który niesie ten utwór na barkach, pozwalając na nagłe zmiany tempa i dynamiczne przejścia z jednego riffu do drugiego. Całość płynie i sunie do przodu jak świetnie naoliwiony mechanizm, nie ma czasu na nudę. Po tym następuje moment na zaczerpnięcie oddechu, „Orb” to dwuminutowy, stonowany przerywnik, zapowiadający pierdoloną nawałnicę i spotkanie z Przedwiecznymi jakim jest następny utwór. Jego tytuł jasno wskazuje, z jaką tematyką mamy tu do czynienia – zresztą echa twórczości Lovecrafta występują i w pozostałych utworach, a całość ma obślizgły, „mackowaty” feel. Ośmiominutowy „Eldritch Summoning” to najdłuższa i najbardziej rozbudowana kompozycja na płycie, w której najbardziej odczuwam wyraźne piętno black metalu. Na mnie wrażenie robi w szczególności początek, powolny, wijący się jak obrzydliwy robal, ze świdrującym basem na czele, jakby wyjęty z jakiejś epki DsO. Później rzecz przyśpiesza – nie zabraknie blastów, klasycznej, „obliterejszynowej” solówki i szaleńczego zwieńczenia rodem z portalowej „Seepii”.

Resztę ogarnijcie sobie sami, bo jak można wyczuć – warto. Wspomnę jeszcze o jednym zajebistym momencie w „Onto Damnation”, w którym Solem wrzeszczy: „GUIDE US, DESTROY US, LEAD US!” – to jeden z najbardziej intensywnych fragmentów „Cenotaph Obscure”, dla mnie stanowiący niejako punkt kulminacyjny całości. W tym samym utworze znalazło się i miejsce na jawną inspirację „Praise of Death” wiadomo kogo... zawsze na propsie, kurwa jego mać! Wieńczący materiał „Charnel Plains” strukturalnie przypomina mi zamykacz z „Nekropsalms”, równie intensywnie się kończy(co tam basista odpierdala na końcu to ja nawet nie!), choć całościowo nie robi na mnie AŻ takiego wrażenia. Zostaje mi po nim lekki niedosyt, choć lepsze to niż przesyt.

No właśnie – gdyby nie to nie do końca satysfakcjonujące mnie zwieńczenie, gdyby ta kropka nad „i” była ciutkę większa... to po kolejnych 10-20 odsłuchach kto wie, może uznałbym to za najlepszy materiał Obliteration? Jedno jest natomiast pewne – to ich najbardziej ambitna rzecz do tej pory, nie pozostawiająca jakichkolwiek wątpliwości, że ci goście nieustannie ewoluują i rozwijają się, na szczęście nie rozmieniając się na drobne. Tu wciąż podstawą jest klasyczne, staroszkolne naparzanie, a że Norwedzy budują wokół niej tyle rozbudowanych wątków? Moim zdaniem tym lepiej. O sile nowej płyty niech stanowi fakt, że od momentu wydania jakoś niezbyt chce mi się odpalać poprzednie długograje... „Cenotaph Obscure” rozpoczyna się z takim przytupem, że po prostu raz po raz żądam kolejnej dawki adrenaliny w postaci tytułowego rozkurwiacza, który serwuje mi prawego sierpowego, a gdy jeszcze nie zdołam podnieść się z ziemi, pozostałe kawałki obdarowują mnie bezlitosnymi kopniakami. Albo – coby pozostać w klimacie płyty – przyduszają mnie wijącymi się mackami...

Recenzja AURA NOIR - Aura Noire

AURA NOIR - AURA NOIRE

Niniejszym wpisem rozpoczynam żywot nowego chujowego bloga, w którym będę prawił prawidła nt. szarpidrutów i garkotłuków, czyli szeroko pojętego ekstremalnego metalu. Bez zbędnego gadania przejdźmy od razu do meritum, czyli recenzji najnowszego wypustu norweskich maniaków z Aura Noir, którzy sztuce czarnego traszu wiernie hołdują od ponad 25 lat. I w roku pańskim 2018 dorzucili do pieca jak mało kto!

Czral, Apollyon i Blasphemer nie raczą nas nowymi albumami zbyt często, ale jak już, jest to(przynajmniej dla mnie) małe święto. Jak mniemam, wyznają zasadę quality over quantity i bardzo dobrze, bo jeszcze na żadnym ich materiale nie zawiodłem się. Co prawda, ostatni LP "Out to Die" był jak na mój gust zbyt ugładzony, zabrakło nieco ognia i proporcje black-thrash przesunęły się za bardzo w kierunku tego drugiego, ale to był i tak kawał dobrej muzyki. Za to na ubiegłorocznym s/t panowie odpokutowali i to z wielką klasą, bo teraz jestem już niemal pewien, że dzisiaj omawiany krążek stanowi moją drugą ulubioną płytę Aura Noir, tuż po genialnym "The Merciless". 




Jak już bohaterowie dzisiejszego tematu zdążyli nas przyzwyczaić, tak i tutaj mamy solidną porcję metalu w czystej postaci, zakorzenionego przede wszystkim w latach 80. Mam jednak wrażenie, że tego wszystkiego jest tu więcej. Bardziej. Mocniej. Tak retro nie było jeszcze nigdy, nawet na "Hades Rise". Licznych odwołań do wczesnego Voivod jak zwykle nie brakuje, jest i Celtic Frost, stary Bathory, a nawet motyw z "Overkill" wiadomo kogo. Mam też wrażenie, że duet z Darkthrone, niewątpliwie czerpiący w późnym okresie swojej twórczości z Aury, teraz zaznacza swe piętno na ich najnowszym pełniaku, bo takie "Cold Bone Grasp" spokojnie mogłoby znaleźć się na "F.O.A.D". Album ten wyraźniej niż kiedykolwiek przypomina mi hołd złożony największym klasykom. Co najważniejsze, nie jest to wymuszone ani sztuczne - im to naprawdę w sercu gra! Czuć w tym szczerość, pasję i radość z opętanego tłuczenia w werbel. 

Ta płyta mogłaby wyjść 30 lat temu i nikt by się nie skapnął. Zasługa to przede wszystkim kapitalnego, organicznego brzmienia - kiedy Apollyon napierdala swoje przejścia w takim "Grave Dweller" po prostu czuję te gary na swojej skórze! Plastiku nie doświadczono, całość jest wyprodukowana starannie i profesjonalnie, ale nadal jest szorstko i brudno - wypolerowania tu nie uświadczycie. Poza tym, po raz pierwszy - z tego co się orientuję - nie ma tu gitary rytmicznej podczas solówek Blasphemera. Niby detal, ale to naprawdę robi różnicę i nadaje całości zajebisty wydźwięk, jeszcze bardziej podbijający wrażenie obcowania z czymś z zupełnie nie z tej ery. Same partie solowe są voivodowskie jak nigdy, mocno atonalne i dysonansowe, niezbyt chwytliwe, takie mocno z "Killing Technology"(chyba nie muszę dodawać, że to komplement jakich mało!). Kolejną zmianą jest to, że Czral zdecydowanie zdominował darcie ryja - i bardzo mi to odpowiada, bo ta zadziorna maniera i zachrypnięty, surowy wokal są w pytę. Apollyon pojawia się raczej okazjonalnie, ale jak już to rozpierdala system! Jego wściekłe, opętańcze wyrzygiwanie słów nadaje świetnego kontrastu bardziej "opanowanym" wokalom Czrala.

"Hajlajtów" jest tu sporo - przesiąknięty dysonansami, szybki "Dark Lung of the Storm", stanowiący świetne otwarcie płyty. Wściekły i zapierdalający jak japoński pociąg "The Obscuration" czy "Shades Ablaze", w którym bryluje Apollyon. Motorheadowski "Demoniac Flow", swoją drogą zajebiście wykrzyczany. Zresztą "Aura Noire" to dość zróżnicowany materiał i naprawdę na każdym utworze można tu zawiesić ucho. "Hell's Lost Chambers", początkowo wydające mi się mocno nieprzystępne i bez punktu zaczepienia - to jeden z najmniej "catchy" kawałków Aury do tej pory - silnie urasta do mojego faworyta po kilkudziesięciu odsłuchach, ze świetnymi partiami basu i klimatycznym przerywnikiem w środku. Perełkę stanowi "Mordant Wind", na wskroś celticfrostowy, jedyny gdzie Czral i Apollyon dzielą się wokalnymi obowiązkami - i wierzcie mi, kurwa mać, że jak ten drugi się striggeruje(i jeszcze soczystym blastem przypierdoli) to nie ma czego zbierać! Tych mega agresywnych momentów nie ma tu aż tak wiele, ale jak już, to czapki z głów. 


The ugliest band in the world. Zasłużenie.

No co tu jeszcze można dodać? Jest króciutko - długość w punkt, ledwo ponad 30 minut, można klikać replay w kółko. Poza trochę zbędnym outro(no fajny riff, ale komu to potrzebne? Zwłaszcza, że "Cold Bone Grasp" kończy się stylowym wykrzyczeniem tytułu utworu i stanowiłby treściwe zakończenie) nie ma tu zapychaczy. Szybki cios w mordę i do widzenia, albo prosić o więcej. Jest ikra, jest energia, jest zaangażowanie, klasyczne riffy w black metalowym sosie, analogowe brzmienie, 8 wałków z indywidualnym sznytem i charakterem. Można katować, nie nudzi się, bo nie odsłania wszystkich kart za pierwszym razem. Chwytliwe motywy zrównoważone są atonalnymi harmoniami. Dobra, po co tu jeszcze siedzicie i czytacie moje wypociny? Zapierdalać do sklepu po "Aura Noire" i odpalić wystarczająco głośno, bo to jeden ze zdecydowanych faworytów ubiegłego roku!